“Ik wilde zó graag weer mijn hondje uitlaten. Nu durf ik weer te bewegen en snap ik mijn angst beter.”

Hoe het begon

Magda (63) had al jaren rugklachten. Ze was eerder geopereerd en dacht dat het nu eindelijk beter ging. Maar begin 2025 ging het mis. Ze kreeg opnieuw veel pijn, en dit keer voelde het anders.

Ze voelde tintelingen in haar been, scherpe scheuten en haar voet werd doof. Lopen lukte nauwelijks, liggen deed pijn en zelfs naar het toilet gaan voelde onveilig.

“Ik voelde me machteloos. Alles deed pijn en ik wist niet meer wat goed of fout was.”

De arts zei dat het “wel meeviel”, maar uit de MRI bleek dat ze een nieuwe hernia had én een vernauwing in haar rug.

Ze kreeg zware pijnstillers, zoals oxycodon, maar die hielpen weinig. Magda werd er suf, moe en somber van. Ze was bang dat dit nooit meer goed zou komen.

Twijfels, vragen en onzekerheid

Magda zat vol vragen:

• Moet ik wel of niet bewegen?
• Wat als ik het erger maak?
• Gaat dit ooit over?
• Moet ik weer geopereerd worden?
• Waarom voel ik me zo alleen hierin?

Ze zocht naar antwoorden, maar vond die niet bij haar huisarts of fysiotherapeut.

Eerste stap: inzicht in pijn

Via een vriendin hoorde Magda over het programma van Let’s Go Fysio. Ze begon voorzichtig, zonder precies te weten wat ze kon verwachten.

In het begin was ze sceptisch. Hoe konden informatie en oefeningen haar helpen? Maar ze besloot het een kans te geven.

Ze ging aan de slag met de hoofdstukken, deed de oefeningen en begon met ontspanning en ademhaling.

Ze leerde over het zenuwstelsel, het belang van balans tussen activiteit en rust, en hoe je manier van bewegen invloed kan hebben op herstel. Ook ontdekte ze dat pijn vaak wordt beïnvloed door meerdere factoren.

“Ik dacht altijd: pijn = schade. Nu begrijp ik dat pijn ook een alarmsignaal kan zijn. Mijn lichaam wil me beschermen.”

Kleine stappen, groot verschil

De eerste weken waren zwaar. Magda kon amper zitten of lopen. Toch bleef ze oefenen: eerst kleine bewegingen in bed, daarna korte wandelingen van 3 tot 5 minuten met haar hondje.

Ook kreeg ze in deze periode een epidurale injectie. Die hielp de pijn tijdelijk verlichten, waardoor ze meer ruimte kreeg om te oefenen. Het gaf haar net dat extra zetje om haar herstelproces in gang te zetten.

“Ik ben benieuwd hoe het straks is als de injectie is uitgewerkt. Maar ik ben minder bang als ik pijn voel. Ik heb er weer meer vertrouwen in.”

Ze hield een pijn-dagboek bij om haar voortgang te volgen. En ze begon verschil te merken:

• Ze voelde zich minder angstig
• Ze begreep haar pijn beter
• Ze had meer controle over haar dag
• De scherpe pijnscheuten kwamen minder vaak voor

Haar doel: weer zelf haar hondje uitlaten

Magda had één duidelijk doel: weer zelfstandig met haar hondje naar buiten kunnen. Geen hulp meer nodig, geen angst om te bewegen.

Dat doel gaf haar houvast, ook op de moeilijke dagen.

Langzaam maar zeker lukte het:

• Ze stopte met haar medicatie
• Ze deed weer lichte krachttraining
• Ze ging zelf boodschappen doen
• Ze liep 20 minuten zonder pauze
• En ze oefent nu zelfs met superman en bruggetje

Resultaten

• Haar beenpijnscore daalde van 80/100 naar 16/100 in minder dan twee maanden
• Haar rugpijn werd minder
• Haar energie, stemming en dagelijks functioneren verbeterden aanzienlijk

Wat Magda leerde

Magda ontdekte dat herstel meer is dan alleen fysiek beter worden. Ze leerde:

• Dat haar lichaam sterker is dan ze dacht
• Dat stress, angst en overbelasting haar klachten kunnen versterken
• Dat ze meer is dan iemand met pijn
• En dat ze zélf invloed heeft op haar herstel

En nu?

Magda laat haar hondje weer elke dag zelf uit. Ze vertrouwt haar lichaam weer. Ze weet dat pijn niet altijd schade betekent en dat ze zelf invloed heeft op hoe ze zich voelt.

“Ik kan weer zelfstandig wandelen, bewegen en leven. Dat is het grootste verschil.”